Archive for category Other

Абдул-Хамид (“DUNYA”, Турция)

16.03.2014, Murat Yulek, inosmi (10.03.2014 Dünya, Abdülhamid başlıklı yazının Rusça tercümesi)

Индустриализация была на повестке дня Османской империи начиная с XIX века. Как только усилия по обеспечению политического единства и индустриализации, которые были начаты нами практически одновременно с Японией (одной из важнейших «поздно» развивающихся стран), потерпели провал, процесс индустриализации остановился, а империя пала.

Султан Абдул-Хамид II, который в учебниках истории представлен «деспотичным, тираничным диктатором» и «параноидальным султаном», в 1876 году взошел на османский престол, а в 1908 году — сошел с трона. А точнее, его «спустили». Это свержение обошлось Османской империи очень дорого.

В течение 30 лет Абдул-Хамид II, с одной стороны, экономически пытался удержать империю с опустошенной казной на ногах, с другой — занимался ее техническим и технологическим преобразованием, стремясь сохранить многофакторную империю единым целым.

Но еще более важно то, что для того, чтобы поднять промышленность страны и познакомить империю с технологиями, он осуществил бесчисленное множество проектов. Как по экономическим, так и по военным причинам султан Абдул-Хамид II снабдил империю железными дорогами. Часть созданной им железнодорожной сети длиной в 3 тысячи километров составляла 30% сети нашей страны до тех пор, пока в течение последнего десятилетия не началось строительство инфраструктуры скоростных поездов.

В эти же годы мировая экономика проходила этап важных трансформаций. В это время менялся силовой баланс всего мира, и Османская империя пыталась под управлением Абдул-Хамида II найти свое место в этом новом мире. Для этого было необходимо восстановить и усилить экономику, а также выстроить систему сложных политических отношений с сильными политическими игроками на великой шахматной доске.

Германия в 1871 году завершила процесс объединения и теперь стремилась добиться от других сил доли на мировых рынках. То же самое делала в те годы Италия. Промышленная революция в Великобритании и Франции началась до XIX столетия, но в XIX веке они уже не были одиноки в этом процессе. Германия и Америка, осознавшая значение промышленного сектора начиная с Гамильтона, стали развитыми и жаждущими экспансии странами.

Япония в эпоху Мэйдзи, где процесс индустриализации был начат после 1868 года, стремилась стать значимой силой. Так, по окончании реставрации Мэйдзи в 1905 году Япония заставила Россию, тяготевшую к расширению в этом регионе, испытать горький вкус поражения. В мире это столкновение комментировалось как первая за многие столетия «победа восточной силы над западной». Обе силы были восточными, но эта война показала, что Япония успешно провела экономические, военные и институциональные преобразования.

Японские предприниматели и студенты, отправляемые в западные страны для обучения, возвращались в свою страну и вместо того, чтобы заниматься политикой, они с энтузиазмом погружались в процесс реконструкции государства. Так, Осака станет «Манчестером Востока», и в текстильной промышленности, которая, наряду с такими областями, как судостроение и химическая промышленность, считалась одним из стратегически важных секторов того времени, японцы станут не импортерами, а экспортерами.

В скором времени такие развитые страны рассматриваемой эпохи, как Великобритания и Голландия, начнут выражать недовольство экспортирующими компаниями Японии, которые преуспеют в производстве дешевой промышленно-текстильной продукции и станут наводнять ею рынки западной Европы. Европейская промышленность окажется в сложной ситуации.
В начале 1870-х годов султан Абдул-Хамид II был во главе большой, но слабой и объявленной банкротом империи. Наблюдалось недостаточное развитие человеческой и материальной инфраструктуры, образовательная система была особенно неэффективной в области подготовки технических кадров. Страна пыталась осуществить реформы, похожие на японскую модернизацию.

Но, по сравнению с Токио, Стамбул был более политизированной столицей. На востоке страны, Балканах, в Палестине набирали силу территориальные претензии среди армян, болгар, сионистов, которые в скором времени сплотятся в Вене.

Но ситуация ухудшалась еще больше в связи с хаосом во внутренней политике Османской империи. После неудачного покушения на Абдул-Хамида II, организованного армянской организацией «Дашнакцутюн», сепаратистским требованиям которой султан противостоял, Тевфик Фикрет написал стихотворение, воспевающее террористов. Полагаю, это наглядно демонстрирует замешательство, царившее во внутренней политике того времени.

В результате в 1908 году султан Абдул-Хамид II будет свергнут с престола. В дальнейшем надежды на индустриализацию не оправдаются, и империю ждет полный коллапс.

Спустя четыре года в ходе Балканской войны, в которую империя вступит под руководством партии «Единение и прогресс», будут потеряны все балканские территории страны. Количество жертв среди убитых или мигрировавших в Анатолию турок и мусульман составит миллионы. В 1914 году власти совершат еще одну непоправимую ошибку, втянув империю в войну на стороне Германии. В результате будут утрачены и другие оставшиеся земли. Восстановление практически всей Анатолии станет возможным только после национально-освободительной войны.

Назыр (Бакан) Рыза Тевфик, бывший член партии «Единение и прогресс», один из крупнейших противников Абдул-Хамида II в период его правления, после смерти султана напишет стихотворение, которое характеризует рассматриваемый период так:

Где ты, великий мой Султан Хамид Хан?
Дойдет ли мой стон до твоих вершин?
От вечного сна пробудись в один миг,
Проснись и взгляни на грехи неблагодарных.
Когда история вспомнит твое имя,
Она, непременно, оправдает тебя, о великий Султан.
Это мы, те, кто бессовестно порочил тебя,
Самого одаренного Падишаха столетия.
«Падишах жесток и безумен», — говорили мы,
«Нужна революция», — говорили мы,
Все, что скажет дьявол,
«Так и есть», — говорили мы.
Мы делали все, чтобы поднять мятеж.
Обезумел не ты, а только мы,
На гнилую нитку нанизали мы наши мечты.
Мы не только безумные, мы бесстыдные.
Мы оскорбили киблу наших предков (кибла — направление на Каабу в Мекке, соблюдаемое во время совершения молитвы, — прим.пер.).

Curing an idiot- Charlie Hebdo’s Stephane Charnonnier

Charlie hebdo has an editor with the name of “Stephane Charbonnier.” Little Stephane talks to his psychoanalyst to get cured. The psychoanalist is a different one, a little more active than the typical psychoanalist.

Little Stephane: My dear doctor, why am I getting nervous about Islam?

Little Stephane’s dear doctor: My dear Stephane, you know you are nervous about evertything. You are just nervous about becoming irrelevant in your career. You are also nervous about Charlie.

Little Stephane: What is wrong about my career and what is wrong with Charlie?

Little Stephane’s dear doctor:  Neither of the two is going anywhere. That is why you are nervous my dear Charlie- sorry I was going to say “my dear Stephane”.

Little Stephane: But I should be nervous about Islam.

Little Stephane’s dear doctor:   Why?

Little Stephane: Because they are bad. Really bad. I have to save France and also the world from them.

Little Stephane’s dear doctor:   Who are “they”?

Little Stephane: They, the “muslims”. They hate me and the world. Like my father hated me.

Little Stephane’s dear doctor:  Are you sure? They hate you?

Little Stephane: Yes. Of course. They always hated us. That’s why my greaaaaat greaaaat father participated in the crusades. We had to exterminate them.

Little Stephane’s dear doctor:  So you are continuing the crusades of your greaaaaat greaaaat fathers?

Little Stephane: No. Of course not. Crusaders also hated us. They burned whole French cities.

Little Stephane’s dear doctor:  Oh- I guess you mean the Albigensian crusades.

Little Stephane: Whatever.   Albigensian crusades and others. They all hate us.

Little Stephane’s dear doctor:  Stephane- there is enough love in this world. You are not being hated. May be you should approach Islam and Christianity with less prejudice.

May be your real problem is not that you are getting nervous about Islam; may be it  is just that you are not able to find topics to publish and sell Charlie. May be you have difficulty finding a popular raison d’etre for Charlie in these modern days.

Little Stephane: Oh yes- suddenly I am enlightened my dear doctor. I am cured. Long live my dear doctor.  I love everyone. Everyone loves me. That is such a good feeling.

2050′ye kadar 1.5 trilyon dolarlık yatırımı iyi planlamalıyız

Prof. Dr. Kerem Alkin’in 02 Kasım 2012 tarihli Habertürk Gazetesindeki yazısından;

Türkiye’nin uluslararası alanda bir çekim ve ilgi merkezi haline dönüşmesinin gerekçelerinden birisi son 10 yıla damgasını vuran makro reformlar ve ekonomik yapıdaki ciddi dönüşüm süreci ise bir diğer gerekçe de Türkiye’nin iştah kabartan yatırımları. Dünya Bankası’nın 2005 yılında yayımladığı bir rapor çerçevesinde, Türkiye Milli Servet Değeri açısından dünyada 22. sıradaki bir ülke olarak tanımlanmıştı. Bununla birlikte, birinci sırada yer alan ABD’nin milli servet değeri 150 trilyon doların üzerindeyken, Türkiye’nin milli servet büyüklüğü 3 trilyon dolar düzeyindeydi.
Anlaşılması gereken nokta, bir ülkenin milli serveti ne kadar büyük ise o milli serveti kullanarak ürettiği GSYH’nin de o kadar büyük olduğu gerçeği. Bu nedenle, Türk ekonomisi 2023 yılında 2.5 trilyon dolarlık bir GSYH üretecek ise milli servetini en az 4-5 kat artırması gerekecek. O halde enerji, sağlık, ulaştırma, çevre ve tarım sektörlerinde 2023 yılına kadar 300 ile 350 milyar dolar düzeyinde, 2024 ile 2050 yılları arasında da 750 ile 900 milyar dolar düzeyinde bir yatırım hamlesi söz konusu olacak. Yatırımların çarpan etkisi ile bu tablonun 12 trilyon dolar düzeyinde bir milli servete dönüşmesini sağlayacağız. Savunma sektörü yatırımları ile 2050′ye kadar bu kritik sektörlerde toplam yatırım hacmi 1.5 trilyon dolara ulaşacak. Eğitimi de kattığımızda belki de 2 trilyon dolar.

TÜRKİYE YATIRIM MALI PLANLAMASINI DETAYLANDIRMALI
Buraya kadar paylaştığımız veriler, İTO Ekonomik Değerlendirme Kurulu üyesi ve THK Üniversitesi Rektör Yardımcısı Prof. Dr. Murat Yülek’in önemli bir uluslararası çalışmasından sadece küçük bir alıntı. Prof. Yülek’in altını çizdiği nokta, söz konusu 1.5 trilyon dolarlık yatırım için gerekli olan makine parkı, araç, elektronik ve mekanik teçhizat, tıp cihazı, kara, deniz, demir ve havayolu ulaşım aracı, iş makinesi alımlarının boyutu. Konu, söz konusu 1.5 trilyon dolarlık yatırımların inşası, yürütülmesi ve faaliyete geçirilmesi boyutunda, bir an için bu yatırım bedelinin en az üçte biri kadar bir araç ve makine parkı alımını ithalat yoluyla temin edeceğimizi gözünüzde canlandırın. Demek ki, Türkiye önümüzdeki 40 yıl için en az 500 milyar dolarlık bir makine parkı ithalatı cazibesine işaret ediyor.
Önümüzdeki 10 yıl boyunca Avrupa Birliği ve kısmen ABD’de sabit sermaye yatırımı iştahının kısmen azalacağı dikkate alındığında, aralarında Türkiye’nin de yer aldığı 11 G-20 üyesi seçkin gelişmekte olan ekonominin gerçekleştireceği makine parkı, araç, elektronik araç, tıbbi cihaz ithalatı, bunları üreten uluslararası firmaların iştahını kabartıyordur. Prof. Dr. Murat Yülek bir perspektifte, yine EDK üyesi Dr. Can Fuat Gürlesel bir başka perspektifte, Türkiye’yi dışa bağımlı olmaktan kurtaracak bir stratejiye işaret ediyorlar.

MAKİNE PARKI VE CİHAZLARDA DIŞA BAĞIMLILIK BİTMELİ
Prof. Dr. Murat Yülek, Kamu İhale Kanunu’nun yeniden yapılandırılması, Başbakanlık Genelgesi ile yerli malı payının zorunlu tutulması, kritik önem ve büyüklükteki projelerde yerli payının en az yüzde 50 düzeyinde tutulması noktasında, kamunun cesaretlendirici ve teşvik edici rolünün önemine işaret ediyor.Ama, teknik müşavirlik boyutu son derece zayıf olduğundan, yerel yönetimler ve kamu kurumları dahi uluslararası müşavirlik kurumlarına rapor hazırlattıklarından, sonunda Türkiye yerli alım yapamıyor. Bu nedenle, müşavirlik hizmetlerini güçlendirmemiz gerekiyor. Dr. Can Gürlesel’in de ifade ettiği gibi, yüksek katma değer boyutunda Türkiye’de ciddi bir makine parkı üretimi gerçekleştirirsek, Türkiye’yi önemli bir cari açık sorunundan da kurtarmış olacağız.

Prof.Dr.Kerem Alkin

İlgili yazı için lütfen tıklayınız

TOÇOĞLU’NU KURTARACAK PROJE!

“Kentler ne yapmalı?” Bu soruyu Zeki Toçoğlu nasıl cevaplar acaba? Zeki Başkan, günlük politik tartışmalar ya da rutin belediye çalışmaları yahut meydan projelerinin başarılı olup olmadığı, yerine hangi milletvekilinin aday gösterileceği dedikodularını değil de Sakarya’nın Adapazarı’nın nesi olduğu, Adapazarı’nın Türkiye’nin nesi olduğu, Aynalıkavak yahut Şerefiye yahut Kurbanlar’ın, Adapazarı’nın nesi olduğu hakkında beyanatlar neden vermez?

Kabağıyla mı meşhur bu şehir, tatangasıyla mı, ıslama köftesiyle mi, Sait Faik’iyle mi, patatesiyle mi? Hangisi? Faik Baysal’ın ünlü romanı “Sarduvan” için Serdivan’da ne yapmıştı Zeki Toçoğlu? Büyükşehir adına gittiği yurt dışı gezilerde, meslektaş mı makamdaş mı demek lazım, “Mayor Of MunicipaIity”lere nasıl bir DVD veriyor, Adapazarı’nın tanıtım filmi hangi görüntüyle başlıyor, hangi cümleyle bitiyor?

Zeki Toçoğlu’na has bir eksiklik değil bu ve belki de kendisi de bundan rahatsız. Bütün şehirlerimizde benzer bir “anlam” ve “önem” sıralaması eksikliğini, bir “değer” sıralaması yokluğunu görmek mümkün.

“Orhan Cami Meydanı mezarlığa mı benzedi?” sorusu yerine, “Meydanın dizaynı ve aydınlatması hangi mimara ait? ve “O mimar neden bu direkleri seçtiğini nasıl açıklıyor?” sorusunu sormak çok mu zor? Yahut depremden beri Bombay’ın teneke mahalleleri gibi duran “Gar Meydanı’na ışıklı havuz yapmak çok büyük bir hizmet midir?” sorusunu neden kimse sormuyor? Rahmetli Ünal Ozan’ı “Anca havuz yapar” diye suçlandıran bir siyasi hareketin belediye başkanı için hem de Ünal Ozan’dan 20 yıl sonra “havuz reklamı yapmak” şehircilik, belediyecilik açısından ne anlama geliyor? Siyasi ahlak, duruş, hakperestlik açısından özellikle? Otobüs almak, asfalt dökmek (kendi paramızla) bize zaten sunulması gereken hizmetler midir yoksa önemli çalışmalar mıdır? Yoksa belediyenin şehre, hemşehriye lütfu mudur?

Kişisel çıkarların millet menfaatleriyle yer değiştirdiği, küçük sorular ve küçük cevapların yerine büyük idealler ve gayretlerin geçtiği “yerler”, “şehirler”, “ülkeler” ilerliyor, diğerleri futbolun bile amatör küme maçlarına gidecek otobüs bulmaya çalışıyor. Neyse ki belediyeler var!

Kentler ne yapmalı? Soruyu Murat Yülek soruyor ve cevaplıyor. “Kentler tesadüfen inip çıkmamalı. Değişen iç ve dış faktörleri takip edebilmeli. Kotler’in sınırlı analizi bu konuda ipuçları veriyor. Biz de Almanya’dan bir örnek ekleyelim. Ruhr havzası Almanya’nın en önemli sanayi bölgelerindendi. Önceki yüzyıldaki “geç” Alman sanayileşmesinin de merkeziydi bu bölge. 1980′li yıllarda bölgede AB politikalarının da etkisiyle kullanılamayan kömür dağları oluşmuştu. Düsseldorf bu bölgesel inişte kendisini bir iş ve finans merkezi olarak yeniden tanımladı. Kazanan kentlerden oldu. Sözün özü, kentlerimiz değişimi “izlememeli”, değişimi üretmeli. Son dönemde Türkiye’de kurulan kalkınma ajanslarına çok iş düşüyor bu konuda. Bu ajanslar ilgili kentlerle ilgili katılımcı stratejiler oluşturuyor. Öncelikli sahalarda özel kesime ve sivil toplum örgütlerine finansal destekler veriyorlar. Bunlar Türkiye için yeni deneyimler. Ancak her şeyden önce ajansların kendileri değişimin tam göbeğinde yer almalı. Esnek bir yapıya sahip olmalı. Finanse ettikleri aktörlerle “partnerlik” anlayışı içinde olmalı. Bir başka önemli konu da kent yönetimlerinden geçiyor. Valilerden belediye başkanlarına ana görevin sosyal yapısı, kültürü ve estetiğiyle birlikte kentin ekonomisinin geliştirilmesi olduğunun her daim farkında olması gerekiyor. Singapur gibi şehir devletlerin “şirket” gibi yönetilmeleri ille de eleştirilecek bir şey değil.”

Murat Yülek’in “Kentler de yükselir ve düşer” yazısını şehirleri yönetenler mutlaka okumalı. Zaman Gazetesi’ndeki köşe yazılarını takip edenler, Murat Yülek’in parlak fikirli bir akademisyenin yazacağı, yazdığı yazılardan çok daha ötede bir perspektifle sadece ekonomiyi değil genel olarak “yönetim anlayışımız”ı değerlendiren, şahane tespitlerle dolu makaleler kaleme aldığını zaten biliyorlar.

Türk Hava Kurumu Üniversitesi Rektör Yardımcısı ve İşletme Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Murat Yülek,geçtiğimiz Pazar günkü yazısında “Manavgat ile Dörtyol’un farkı ne? Ya Dörtyol ile Brüksel’in?” diye soruyor. “Brüksel’e gittiğinizde, beğenin beğenmeyin, farklı estetiğiyle Brüksel’de olduğunuzu bilirsiniz. İlle de Grand Place’daki tarihi estetikten dolayı değil. Atomium anıtı da size Ghent ya da Londra’dan farklı bir kentte olduğunuzu hissettirir. Bizde öyle değil. Tüm kent ve kasabalarımız çirkinlikte birbiriyle yarışan beton binalarla dolu. Dörtyol ya da Manavgat’a gidip o kasabanın diğerlerinden ayırt edici özelliğini göremiyoruz. Kasabalarımızın her birisi diğerlerinden farklı, her birisi bir marka olmalı. Başta estetiğiyle.”

“İnsaniyet namı”na “tuğla üstüne tuğla koymadan”, şu şehre “elle tutulur” bir katkıda bulunmadan Emirdağ ya da Yorgalar yolunu tutan, çocukluğumuzdan beri tanıdığımız adamların saçının sakalının beyazlaması dışında hiç bir “derin” ve “yaygın” gelişmeye rastlamadığımız “şehir hayatı”ndan memnun mu olalım? Başımızı kuma mı sokalım? Bizim partimiz, adayımız seçim kazansın da ne olursa olsun mu?

Prof. Dr. Murat Yülek gibi düşünenlere, yazanlara kulak vermeli, onları dinlemeli, onlarla konuşmalı, yerimizde saymak yerine bilgiyi ve görgüyü değerli saymak yoluna gitmeliyiz.

“Şehirler kültürleri kadardır!” diyen rahmetli Selahaddin Şimşek Adapazarlı idi. Esenler Belediyesi, Dr. Adnan Büyükdeniz adına “Digital Kütüphane” açtı. Sakarya Büyükşehir Belediyesi Selahaddin Şimşek adına ne yaptı? Neden Adapazarı diye bir yer var? sorusunu “doğru” ve yeterince “inanarak” cevaplayan “görgülü” insanlar yönetmeli Adapazarı’nı. Zeki Toçoğlu, bu “görgü”ye ve “vizyon”a sahip olduğunu gösteren icraatları, “insanlar hakkında değil, fikirler hakkında” konuşabilen “ekip”lerle gerçekleştirebilir. Toçoğlu’yu kurtaracak “proje” o ekibi kurmaktır! Yoksa, tarihi Uzunçarşı’nın Ünal Ozan’dan kalma naylon çatısını bile sökemez!

Cihat Zafer

İlgili yazı için lütfen tıklayınız

French domestic politics take France back to middle ages

Making Armenians (and Turks) a tool for French domestic politics is quite disgusting.

An article of mine that appeared in Todayszaman in September 2007 is highly relevant again now.

Armenian resolution:’ Bad for Armenia, Turkey and the US

25.09.2007
Today’s Zaman
Countries are free to let their parliaments decide on historical issues. For example, you may have the Japanese parliament vote unanimously that it was the American air force who first struck Japan to start the eastern episode of World War II.

That will not change history, but may have repercussions on the politics and economics of the day.

Letting parliaments decide on historical facts may also seem one of the silly features of the political system of our times when future political historians, say a hundred years from now, describe the beginning of 21st century.

One of the prime weaknesses of democracies is probably the possibility of making parliaments hostage to strong lobbies. Lobbies are not bad per se; so long as they are a means to convey sincere preferences of voters to parliament, they are a useful ingredient of the democratic system. They are bad when they become just a stick to prod a parliament to vote as a specific clique wants; the parliament then becomes a stamping authority of the strong lobbies of smaller cliques.

What Armenia needs today is economic growth and political stability. When a poor country invading its neighbor’s land is no news to the world, one can conclude there is a problem somewhere, including for the invading party. Armenia, instead of using its resources properly to drive growth and development for its people, is allocating today a significant portion of those resources to feed its official and unofficial invasion army in Azerbaijan.

The result is closed borders with Turkey and Azerbaijan, and animosity instead of cooperation for Armenia. Armenia has about 70,000 illegal workers in Turkey, maybe more. It could trade freely with Turkey and Azerbaijan to create mutual prosperity. It could see higher growth rates and a more prosperous society. Its invasion of Azerbaijan does not help all this.

A vote of so-called genocide by the US Congress will also not help. The prime result will be increased animosity with Turkey. Nor will Turkish-US relations benefit from a Congress-stamped slander of Turkey which will also be taken as encouragement of a country’s invading its neighbor.

The Armenian diaspora in the US sabotaged a speech by Armenian Patriarch Mesrob II (Mutafyan) to be delivered at Georgetown University in Washington, D.C., last week. The patriarch was probably going to voice his appeal for more cooperation instead of hostility, more dialogue instead of bickering. Perhaps Congress should listen to him.

I am not sure if the Armenian diaspora will also be ultimately happy with a “Congress victory.” Their insistence on unduly affecting US policy will result in damaged US foreign relations, a further damaged Armenian economy and a damaged Turkish openness to dialogue with Armenia.

The Turco-American economic relationship spans more than 100 years. This is a close relationship, but still weak compared to its potential. A vote by congress will damage that potential as well. This is probably what the diaspora wants. Is this what all Americans want?

Note: Above are excerpts from the article. The full article appears here. Clarifications and comments by me are contained in {}. Deletions are marked by [...]. The bold emphasis is mine.

Tags: , , ,

Economist Murat Yülek on Greek Debt, Turkish Growth, & U.S. Budget Woes

8 July 2011

http://reason.tv/video/show/murat-yulet

How bad is the Greek debt crisis? How will the U.S.’s inability to get its fiscal house in order impact rising countries such as Turkey? Economist Murat Yülek hails from Turkey and is a former Georgetown University professor and finance company CEO, who’s worked with the International Monetary Fund, the World Bank, and the Islamic Development Bank.

In early July, Yülek sat down with Reason Foundation’s Director of Economic Research Anthony Randazzo to discuss how the Greek and American situations may just make it harder for countries such as Turkey to fully liberalize their economies.